TEST: FERRARI 250 GTO  "LE MANS 1962" VAN FLY

Fly heeft een reputatie hoog te houden als het gaat om Ferrari. Eigenlijk ook wel als het gaat om klassiekers. En bij de combinatie van beiden. Dus waren we erg benieuwd naar hun nieuwe Ferrari 250 GTO. We wilden op ons gemak bekijken wat men bij Fly voor deze auto in petto had.
Zowel als model, als om te gebruiken op onze racebaan. In dit artikel onze bevindingen.
Op voorhand een klein tipje van de sluier. Als model in ieder geval zeer geslaagd, op 1 klein puntje van kritiek na. Maar laten we bij het begin beginnen. Als de doosjes bedoeld zijn om een auto te showen lukt dat bij dit model in ieder geval prima. Als je hem in de doos laat zitten, met het bijbehorende blauwe etiket als achtergrond, zal het bezoek zeker en passant een blik werpen op deze auto. En misschien ook wel even blijven staan voor een tweede en zelfs derde blik.....
Op de doos is te zien dat deze uitvoering in 1962 deelnaam aan de race van Le Mans.

Deze Ferrari klassieker als bureauachtergrond? Klik hier!


Leon Dernier en Jean Blaton waren zo fortuinlijk om deze auto, voorzien van startnummer 22, samen over het beroemde asfalt van Le Mans te mogen sturen. Ze kwamen uit voor België.
Met in het vooronder een 3-liter V12 motor slaagden zij erin om gedurende de beschikbare 24 uur met deze auto 315 keer de 13,5 kilometer lange baan af te leggen. Daarmee werden ze derde.
Hiermee eindigden ze met 12 ronden achterstand op nummer 2. De eerste Ferrari 250 GTO van het team, voorzien van startnummer 19. Op de overall winnaar, een Ferrari 330 TRI/LM (spider), uitkomend in de E-klasse, hadden ze 17 ronden achterstand. Deze winnende auto werd onder andere bestuurd door de beroemde Phil Hill. Laatstgenoemde zette toen in ronde 47 óf 49 de snelste ronde op zijn naam, met een tijd van 3 minuut 57 seconden en 7 tiende.
Goed voor een gemiddelde snelheid van 204.202 km/h! Let wel, we hebben het hier over 1962!

OP DE BAAN
Nadat het terugplaatsen van de body gaan we voorzichtig van start om schade te voorkomen. Blijkt al gauw niet nodig, de magneet houdt de auto prima op de baan. Daarom het gas erop. Acceleratie, snelheid en wegligging doen voor ons gevoel (te) vertrouwd aan. Daarom nog maar een keer de body los, de magneet eruit en opnieuw de baan op. Op zijn egeltjes gaan we nogmaals van start. We hebben niet de beschikking over een regelbare voeding en moeten het even met 14,5 volt doen. Zoals verwacht is dat iets teveel van het goede, de motor ligt tenslotte voorin en er drukt geen gewicht op de achterwielen. Deze slippen dan ook gelijk door,maar daarna is er tot onze grote verrassing al best aardig mee te rijden. Dit waarschijnlijk mede door de stroeve banden. Deze zullen wat afgerond moeten worden, want standaard grijpen ze zich tijdens het glijden nog wel eens vast. Maar dat is wel vaker zo en eenvoudig te verhelpen met wat schuurpapier. Rondom de achteras is voldoende ruimte om met wat lood de achterwielen wat meer druk op de baan te geven. Ons ontbrak hiervoor de tijd, anders hadden we dat nog even gedaan. Onze verwachting is echter dat je op dat moment een heel realistisch weggedrag na kunt bootsen.
Al met al is de techniek aan boord voldoende om er standaard goed mee vooruit te kunnen.

SAMENGEVAT
Deze nieuwe klassieker van Fly doet hun reputatie eer aan. Het uiterlijk is opnieuw van hoog niveau, de techniek doordacht en van voldoende kwaliteit. Met wat kleine handelingen kan je het rijgedrag naar behoefte aanpassen. Dit is toch belangrijk, ondanks dat er velen rechtstreeks de vitrine in zullen gaan.
Zeker voor deze kopers jammer dat het poppetje niet helemaal af is. Mogelijk een incidenteel geval, maar ja, we hebben er maar één...
Voor de vele fans van Ferrari en klassiekers zowel voor op de racebaan als in de vitrine zeker een aanwinst. Wat ons betreft voor het uiterlijk en afwerking een 9+ en voor het rijgedrag (mede gezien de mogelijkheden) een 8,5!
Complimenten voor Fly!