Slotracen als festiviteit

Een reportage over een bijzonder Evenement: 
Over een race, maar nog meer over, hoe slotracen
hier bij het Otoclubje werkelijk "lééft"!
Ton, ook deze keer jullie gastheer, reed mee bij team Slotracing For Holland. Frank, dit jaar helaas verhinderd, heeft op dag 2 de plaatjes geschoten.

Aankomst
Toen ik donderdagavond 21 juli op het terrein van het Otoclubje aankwam, was ik toch enigszins verbaasd dat de deur naar het clubgebouw dicht was en verder ook niemand te zien was. Daarom liep ik door naar een naastgelegen circustent, althans daar leek het op, en ging naar binnen.....

Precies 2 maanden voor deze avond waren de wederom door "Klaas Bos van Slotraceshop" (Van alles wat) gesponsorde wedstrijdauto's in het clublokaal van het Otoclubje gearriveerd. Door loting bepaald, vonden die avond 8 Honda NSX van Ninco een nieuwe eigenaar. 
In het reglement was bepaald dat iedereen met de auto uit de doos van start zou gaan. Wel moest iedere auto nog van een eigen kleurtje en van verlichting worden voorzien alvorens aan de start te mogen verschijnen. Het chassis moest dan ook in Diepenbeek blijven, en was deze donderdagavond dus bedoeld om de kap inclusief verlichting weer met het chassis te herenigen, de auto voor de race klaar te maken en uiteraard om, de auto en baan te leren kennen.

Toen ik binnenkwam werden net de chassis en diverse setjes (reserve)onderdelen uitgereikt. Daar wil je als gedreven rijder natuurlijk bij aanwezig zijn, reden dus ook waarom ik buiten niemand was tegengekomen!
Na materiaalontvangst én uiteraard na mijn blijk van verwondering te hebben geuit dat de race dit jaar in een feesttent zou plaatsvinden, gingen we de grote meute achterna, richting de pitstraat.

Door een kleine tunneltent, kwamen we uit in 'n 3e tent waarin ook de wedstrijdbaan stond opgesteld.
Alles bij elkaar was ik vanaf binnenkomst zo'n 450 m2 vloeroppervlak gepasseerd.
Het was in een woord "fenomenaal" wat de harde kern van het Otoclubje hier in slechts 1 week tijd weer op poten had weten te zetten: Een volledig aangeklede, 8 sporige Ninco baan van maar liefst 40,43 meter lengte en verdeeld over de beschikbare ruimte diverse plekken voor verzorging van de inwendige mens, voldoende tafels en zitgelegenheden inclusief terrasverwarming en een en ander, als slagroom op het toetje afgemaakt met een waarachtig racemonster van een Corvette CR5, een Opel GT en een Alfa Romeo.

 

De organiserende club

Dat alles trekt extra bezoekers, die bovendien door grote luidsprekers verspreide muziek en life-commentaar gelokt, nieuwsgierig naar binnen komen. Tijdens de race stonden mensen soms rijen dik achter dranghekken te kijken hoe de rijders om de titel aan het strijden waren.

Natuurlijk werd er die avond nog uitvoerig getest en voor zover toegestaan, druk gesleuteld. Na sluiting van de baan omstreeks 23.00 uur, was nog steeds niet goed duidelijk, wie het het beste voor elkaar had gekregen, of 2 maanden daarvoor misschien een ietwat betere auto had geloot!?
Kortom, gewoon met elkaar racen stond voorop en zou het dus grotendeels ook aankomen op de rijvaardigheden van de in totaal 48 rijders! 
Daarvoor hadden zich dit jaar 6 Belgische Teams, waarvan 1 damesteam en 2 teams uit Nederland ingeschreven. Logisch met zoveel leden, leverde het Otoclubje alleen al 5 teams. Het 6e team, het team "Slotfreaks" kwam uit Hamme.
Nederland werd vertegenwoordigd door team "Squadra Via Verde" uit Tilburg. En ons team. "SFH" bestond dit jaar uit: Teamcaptain Wi-jo van Bussel uit Maastricht, al jaren rijdend lid en bestuurslid van het Otoclubje; Tony, Jorge en Swen, 3 jongere leden van de club en; Fred "QUICK" (Meyer) uit Almere en uw gastheer Ton.

                                                                       Wi-jo aan het werk

Vrijdagmiddag 22 juli, rond 16.00 uur...
Het zonnetje scheen. Overal was het een drukte van jewelste. Honderden bezoekers waren op het evenement afgekomen. Propvol was het in de wat kleinere tent, waar Pedro met zijn mobiele, echt Italiaanse koffiebar de heerlijkste Espresso, Cappuccino en meer met koffie erin, serveerde.
Was dat het, wat Martin daags daarvoor had bedoeld?!

Klokslag 19.00 uur ging de kwalificatie van start. Drie rijders uit elk team kregen ieder 2 minuten de tijd om de snelste ronde op de klok te zetten. Zo beslisten 3 tijden per rijder en team de uiteindelijke kwalificatietijd, en mocht het winnende team na afloop als eerste de baan kiezen waarop zij van start wilden gaan.
Wij gingen als 5e team de kwalificatie in. Wi-jo en Jorge klokten 10.3 en 10.3, ikzelf een aardige 10.1, de tot daar aan toe snelste tijd op de baan. Zouden we kans op de 1e startrij maken?! Uiteindelijk bleek alleen het  1e thuisteam "RFB" ons de snel af te kunnen zijn. Zij zetten een snelste tijd van 9.8 op de klok en kwamen daarmee als enige vóór ons op de startgrid te staan.

Van start...
Zoals het hoort, start het veld ook hier in Diepenbeek van achter de Pace-car. Voor de coureur van de Corvette CR5 van GLPK Carsport, die de race officieel zou openen, was dat toch even wennen. Een afvlieger.. en enkele rondjes later ging de race om stipt 21.00 uur van start.

Ons Wi-jo ging op baan 6 de race in. De Poolsitters hadden de snelste baan, baan 4 gekozen. Voor alle rijders was het even wennen Dat gold vooral voor Team SVV uit Tilburg en team MCM uit Temse, die vandaag pas waren aangereisd, en dus nog geen meter waren gereden op deze nieuwe, best wel tricky baan.
Elk half uur werd er van rijder gewisseld, maar zoals men van elders misschien gewend is, rijdt men hier 3 uur achter elkaar door in één en dezelfde Lane. Voor 'n Endurance- of teamrace zeker ook aan te bevelen omdat er véél minder baanwissels plaatsvinden en de rijders "vliegend" kunnen wisselen. 
Ook erg handig; Bij uitvliegers moét door de rijder een knop ingedrukt worden. Dit betekend voor de betreffende rijder verplicht 5 seconden stilstaan. Tijd genoeg voor de marschall om de auto(s) weer in de baan terug te zetten en voor iedereen gelijk tijdsverlies..

Na de eerste heat, we lagen op 5e positie, ging om 24.00 het licht uit voor de nachtsessie die tot dageraad zou duren. We wisselden van baan 6 naar 4, wat op 'n gemakkelijkere en snellere baan ook net wat prettiger rijden betekende. Mede hierdoor klommen we op naar een 4e plaats. Inmiddels 2 baanwissels verder, na ongeveer 'n uurtje of 10 onderweg te zijn geweest, begon zich al een beetje af te tekenen, welke teams kans maakten op een podiumplek.
Wie echter denkt dat er maar weinig spanning in de race te beleven viel, vergist zich.
Door het hier toegepaste wisselsysteem, dus 6 verschillende rijders per baan gedurende 3 uren, was het zelfs de volgende dag nog vaak spannend: Zo zag zich een team dat uitliep, 'n uurtje later weer ingehaald omdat ondertussen weer andere rijders aan de drukkers waren gaan staan. Er werd dan ook vaak op de monitoren gekeken, driftig gerekend hoe groot de voorsprong of achterstand onderhand was geworden, welke gevolgen de volgende rijderwissel of baanwissel zou kunnen hebben op het klassement.
In die tijd hadden de bar en de koffiebar dan ook iets minder te doen, maar naarmate de nacht vorderde en de vermoeidheid toesloeg, werd er vooral menige espresso weg geleuterd. Wie het koud had gekregen, liet zich door Pedro een scheutje Amaretto of Rum in zijn koffie doen of trok zich terug en probeerde in zijn slaapzak warm te worden, wellicht wat slaap te vatten.