klein maar fijn

KLEIN MAAR FIJN deel II

In het 1e deel van "klein maar fijn" zijn we bij SRC Urtrack op bezoek geweest: 'n Zuid-Limburgse club die in 1990 werd opgericht en diens grootste droom, 'n houten baan, pas vele jaren later uitkwam. 'n Jaar geleden maakten we ook al kennis met 'n klein groepje thuisbaanracers uit het noordelijker gelegen Venlo. Zij stonden waar Urtrack ongeveer 17 jaar geleden stond...

... Zij waren met z'n drieën en elkaar min of meer bij toeval tegen gekomen, zoals zij ons later vertelden. Medio 2005 hadden zij zich samengedaan met als doel: gezamenlijk aan de weg te gaan timmeren om er mogelijk 'n gezellige Slotraceclub van te gaan maken.

Vanuit ons idee hen hierbij te gaan volgen ontstond uiteindelijk het idee: deze 2 clubs elk vanuit 'n aparte inkijkhoek in de schijnwerpers te zetten en er deze tweedelige miniserie aan te wijden. Inmiddels hebben wij ons idee uitgebreid en willen wij vanaf volgend jaar graag vaker eens bij een Nederlandse club op bezoek gaan.

Het was eind 2005 omstreeks deze tijd. We kregen 'n mailtje uit Venlo met de vraag of wij er voor voelden samen met hen over hun plannen van gedachten te wisselen. Why not!
We maakten dus een afspraak.. én ons enkele weken later op weg naar "familie Miltkau", die op de Leuterweg woonden in een voor ons nog onbekende wijk aan de uiterste oostkant van de stad. Daar aangekomen, het was donker, mistten we prompt het huis met nummertje 78. Dát we te ver waren doorgereden werd ons duidelijk toen we al bij de eerstvolgende kruising Duitse richtingsborden waren tegen gekomen. Wetende dat we dus verkeerd zaten hebben we meteen links omkeert gemaakt en hadden we ons adres "Bibians poppenhuis" dan toch nog snel gevonden. Jawel, je leest het goed, "poppenhuis": 'n soort bouwmarkt zeggen we maar, maar dan voor dames die van modelbouw houden!

Helmut Miltkau, een 43 jarige Duitser die, zoals hij ons later vertelde, de bewuste kruising begin 90er jaren van de andere kant was genaderd, daar echter niet als wij omkeerde maar doorreed, stopte voor deze winkel om daar maar naar de weg te vragen. Ja ja, de weg kwijt!!?? Afijn, het zal duidelijk zijn dat het tussen dit stel, ook op menig ander vlak, klikte.
Helmut, die hier dus "ZIJN poppetje" heeft gevonden, had altijd al van 'n eigen, grote baan gedroomd. Ja, en zelfs die droom werd werkelijkheid want zijn Angelique had achter de winkel nog 'n zee aan ruimte. Zo werd er ook jaren later in familiaire sfeer nog heel wat geracet op de Leuterweg. En de plannen die er óók deze avond werden gesmeed - dat zal dan ook wel duidelijk zijn - bleven gericht op deze ruimte en een daarachter gelegen werkplaats, annex garage.

Vele jaren werd er in huize Miltkau met en op Carrera geracet. Maar Helmut - van origine (Möbeltischler)meubelmaker en dus vertrouwd met hout - vond dat al dat plastic nu toch maar eens moest wijken er 'n houten baan moest komen. Wij konden dat alleen maar bevestigen, temeer de kosten voor 'n houten baan relatief laag zijn. Na enig wikken en wegen - ook wat de keuze voor een locatie elders in de stad betreft - werd men het er deze avond definitief over eens dat "hout" de beste optie was... en om de kosten verder te kunnen drukken het verstandig zou zijn de club hier zijn oorsprong te laten vinden.


	Aan de hand van 'n verzameling schets-ontwerpen werd er begin 2006 voor 'n Lay-out gekozen die - naar men aannam - zowel beginners als gevorderden voldoende uitdaging kon bieden én door een min of meer modulaire bouwwijze altijd nog veranderd of uitgebreid kon worden. Men ging aan de slag. Weliswaar ondersteund door Jos Linders, Ed Maas en ondertussen ook nieuwkomer Ricardo Severijns is de bouw van de baan hoofdzakelijk voor rekening van Helmut gegaan: Hij hoefde het huis immers niet uit, had alle nodige gereedschap in de schappen liggen en kon van hen vieren het gemakkelijkste 'n uurtje vrijmaken om aan de baan tot aan diens voltooiing te zagen, te frezen, te lijmen, te schroeven en te lakken.
Zoals hieronder ook leuk in de hoofdzakelijk door henzelf geschoten plaatjes in beeld is opgevangen werd er tijdens 'n zeer hete zomervakantie zolang doorgewerkt tot er de eerste provisorische rondjes op gemaakt konden worden. (Helaas zijn de lichtomstandigheden van dien aard geweest dat de plaatjes niet zo zijn geworden zoals van ons gewend) Eind Oktober was de baan klaar voor gebruik. Echter nog steeds anders als bijvoorbeeld bij onze Urmondse Trackies, ging het hen nóg niet zozeer om het club en wedstrijdgevoel maar - met name in vergelijking met ieders thuisbaan - om het beleven en genieten van de behaalde resultaten sinds hun eerste plannen in 2005.


	De functie van de baan zal zó dan ook tot na de feestdagen behouden blijven. Min of meer als testbaan dus. Een begrijpelijke en wijze beslissing trouwens, maar die mede door 'n goed voorstellingsvermogen en planning ondertussen dus overbodig gebleken is. Ook hiervoor: petje af! Begin volgend jaar zal gestart worden met het opknappen van de ruimte. Dan zal de baan ook pas definitief afgewerkt worden nadat die gelijk nog 'n stuk verlengd wordt. Men is er dus nog niet helemaal - zoals ze zelf ook zeggen - maar over één ding mogen we het eens zijn:
	Zonder dat zij diep in de geldbuidel hebben hoeven tasten is men er met slechts 'n handje vol mensen in geslaagd 'n solide basis te leggen voor 'n toekomstige racebaanclub. Met de gedachte over dit toekomstige feit werd er daarom - in weliswaar kleine kring - enthousiast reclame gemaakt. Dat hielp want inmiddels zijn ze met z'n achten. Op 10 oktober 2006 vond men het daarom ook tijd de club onder de naam "Scuderia Mosa" officieel in het leven te roepen! Een, naar wij overigens vinden, zeer passende naam voor 'n racebaanclub, die net als Urtrack zo verbonden is met de rivier de Maas.

Tijdens de inwijdingsavond hebben we de andere leden ontmoet, genoten van de ongedwongen sfeer die hier hangt en waarschijnlijk juist daardoor nóg meer van de baan genoten.
Wegens plaatsgebrek is dat weliswaar "maar" 'n 3 sporen baan geworden maar deze vrij klein ogende 25 meter baan heeft het wel al in zich!

Klik op de foto voor een vergroting	De baan is beslist niet te moeilijk voor 'n onervaren rijder. Tegelijkertijd is de Lay-out zo geraffineerd gekozen dat zelfs de gevorderde rijder niets te kort komt. Dat ligt hem vooral in het gevarieerde aantal gekozen bochten. Da's dus ook nog 'n punt om apart op te wijzen omdat het alleen met hout mogelijk is élke bocht 'n unieke en uitdagende vorm te geven. In Venlo is men daar uitermate goed in geslaagd. En dan te bedenken dat de baan zoals die er nu staat incl. Litze en verf slechts €360,- heeft gekost (prijs voor pleisters en spierpijnverzachtende zalf niet meegerekend). Om de baan nog wat extra's te geven (lees eindsnelheid) is alleen besloten de baan nog met enkele meters te verlengen. Die kosten komen dus nog voor rekening van de club. Bij "Scuderia Mosa" heeft men zich bewust ook op geen enkele raceclasse of schaalgrootte vastgelegd. De baan is ernaar, om het zo maar te noemen, dat je er met alles wat tussen 1:24 en 1:32 ligt en wielen heeft, erop terecht kunt. Ten tweede is men van mening dat vanzelf wel duidelijk wordt waarmee er zoal gereden gaat worden. Men rijdt momenteel dan ook net zo vrolijk met auto's uit de doos als dat er gebouwd en gesleuteld wordt. Dit ook weer in beide schaalgroottes. Begrijpelijk maakt men zich over "regels" voorlopig dan ook nog geen zorgen.
Kortom, degenen die drempelloos kennis willen maken met alle facetten van het Slotracen zijn bij "Scuderia Mosa" aan het goede adres.

Daarbij komt het familiaire sfeertje dat hier heerst. Want niet alleen Angelique, de vrouw van Helmut die al jaren plezier in het racen vindt is nog altijd van de partij... Ook diens 17 jarige dochter Bibian doet aardig van zich spreken. Hetzelfde bij Jos want ook zijn 9 jarige zoon Raoul heeft de smaak al goed te pakken. Jos's jongste van 5 (daarom geen lid) laat daarnaast zien dat het in de genen moet zitten. Het wrange hieraan is echter wel, dat zijn kleinste nu soms al sneller is dan hijzelf. Natuurlijk is hij evengoed apetrots.
	De net zo goedlachse Ed Maas, geen kinderen maar daarvoor 'n net zo fervente thuisbaan-racer, verzamelaar en autokenner voelt zich tussen hen net zo thuis als at 'Home alone' nu hij sinds deelname aan 'n solide workshop ook vertrouwd is geraakt met de nodige techniek onder de kap. Meer weten over een merk, uitvoering of waar het onder de (slotrace)motorkap op aan komt!? Vraag het Ed maar! Door zijn vriendelijke aard lijkt hij daarnaast de aangewezen persoon te zijn met name de kleinsten 'n stukje begeleiding te geven.
De 18 jarige Ricardo Severijns, van zich best al technisch aangelegd staat het familiaire sfeertje ook wel aan. Hij lijkt zich te ontplooien tot 'n geducht Slotracer. Niet minder Mario Driessen, de laatste thuisbaanracer en nieuw-komer dus, die op onze Site ook wel bekend is van "Finch four rally". Naast tegen of met elkaar te racen gaat dit tweetal zich vooral nog bezig houden met het representatieve gedeelte van de club en geven zij alle voornoemden tenslotte de gelegenheid zich met alles andere bezig te houden dan 'dat' wat er zoal nog achter de schermen moet gebeuren om de boel aan het draaien te krijgen en te houden.
De techniek 'om en onder de baan' en de Website is dus hun 'pakkie an'. Zij zijn momenteel bezig de lang verwachte (infrarood)tijdmeting te installeren zodat men zich voortaan ook aan elkaar kan gaan meten. En da's wel zo belangrijk voor 'n Slotraceclub.
	Na ons 3e bezoek aan Scuderia Mosa eind dit jaar ter gelegenheid van 'n leerzame Workshop van Uwe Schöler met zijn gelijknamige Schöler Chassis was te zien hoeveel inspiratie iedereen nog eens opdeed. Men is er dus klaar voor! Vol energie én met vereende kracht zal men komend jaar de puntjes op de "I" gaan zetten om zich daarna het clubgebeuren volledig te kunnen wijden. Het zal ons laatste bezoek dan ook nog niet zijn geweest. Resteert ons wel hen langs deze weg nogmaals te feliciteren met hun gerealiseerde plannen tot nu toe en hen succes te wensen voor de verdere toekomst.
Opdat hun voorbeeld doet volgen, waar ook in Nederland.