HORNELANDRALLY 2010 Op 26 en 27 februari jongstleden startte in Weert, zoals overigens al jaren, de Hornelandrally voor klassieke rallywagens. Een bezoekje hieraan was er nog nooit van gekomen dus dat werd toch wel eens hoog tijd. Het is tenslotte min of meer een "thuiswedstrijd" wat schaal 1 op 1 autosport betreft. Dus werd er ruim op tijd contact opgenomen met de organisatie, met een korte verwijzing naar deze website en de mooie klassieke rallywagens die ook voor op onze racebaan verkrijgbaar zijn. Zij waren gelijk enthousiast en om een lang verhaal kort te maken, ik was meer dan welkom en ontving een uitnodiging voor deze dag. Of eigenlijk moet ik zeggen dagen. Want voor het eerst sinds jaren was de organisatie er weer eens in geslaagd een 24 uurs rit van de grond te krijgen. Op zich natuurlijk al een uniek gegeven, zeker gezien de gemiddelde "leeftijd" van de deelnemende klassiekers. Helaas zou dit voor een aantal deelnemers uit het startveld ook iets teveel van het goede blijken te zijn, maar laat ik niet op de feiten vooruit lopen. Maar als je bedenkt dat de rally door binnen én buitenland verreden wordt kun je je misschien voorstellen wat er allemaal bij komt kijken voor alles geregeld is. Van hieruit dan ook hulde voor al die inzet, want hier is geen sprake van miljoenenbudgetten voor organisatoren fabrieksteams... Klik op de kleine foto's voor grotere plaatjes!      Deze rallyrit start gewoontegetrouw om 10.00 uur op de Oelemarkt in Weert. Ik was ruimschoots op tijd en was dan ook getuige van de inzet van enkele van de in totaal ongeveer 80 vrijwilligers die deze rally in goede banen zouden leiden. Dat komt toevallig neer op ongeveer 1 vrijwilliger per deelnemende equipe, want er waren dik 80 deelnemende teams ingeschreven. Zo was ik onder meer getuige van de opbouw van het startpodium en de aankomst van het Red Bull promotieteam. Na ontvangst in de "persruimte" mocht ik, onder het genot van een kop koffie en uiteraard een stuk Limburgse vlaai, een persmap in ontvangst nemen. Hierin zat, naast een compleet boek met informatie en te volgen routes ook een "pers" bordje voor achter de voorruit. Keurig geregeld dus! Om 09.45 uur, ruimschoots op tijd, men had er kennelijk zin in, stond de eerste auto op het podium. Die zou daar na 24 uur trouwens ook weer als eerste eindigen, maar dat terzijde. Familie, bekenden en enthousiast publiek en autoliefhebbers stroomde langzaam toe. Inmiddels stonden er de nodige schitterende klassiekers nog netjes in de rij te wachten tot ze samen met hun rijder en navigator weer aan de (versnellings)bak mochten. Dat zou niet meer lang duren. Iets na 10.00 uur werd de roodbruine Ford Escort met startnummer 1 door een wethouder weggevlagd en startte de kleine maar o zo belangrijke klok met het opnemen van de tijd. Één voor één namen de deelnemers hun startpositie in op het podium, wachtend op het startsein van de wedstrijdleiders. Het verschil tussen de deelnemers aan de sport- en aan de tourklasse was bij de start een aantal keren al duidelijk te zien, te horen en zelfs te ruiken. Hoewel ik persoonlijk wat autosport betreft toch echt een voorkeur heb voor moderne GT wagens ging zelfs mijn hartje af en toe sneller kloppen bij het zien en horen van al die nostalgische wagens die van start gingen. Achteraf heb dan ook meer foto's gemaakt dan vooraf de bedoeling was. Maar och ja, ik was er toch.... Voor ik het in de gaten had ging nummer 60 of zo al van start. Oeps, hoogste tijd om in te pakken en zelf ook weg te wezen. Ik wilde ze onderweg ook nog ergens bewonderen. Want dat is nu eenmaal een beetje een nadeel van een rally. Ze rijden niet over een circuit en komen normaal gesproken maar 1 keer ergens voorbij. Dus zorgen dat je op het juiste moment op de juiste plek bent is ook voor de toeschouwers al een klein kunstje, anders is iedereen daar al weer voorbij en loop je achter de feiten ( auto's) aan.     Na ontvangst van het persboek had ik al gekeken wat een volgend leuk punt zou kunnen worden. Ik vond een herkenningspunt vlak bij Maaseik in België dat wel te vinden moest zijn. En aangezien ik geen levende navigator aan boord had mocht de vrouwelijke stem van mijn elektronische navigatie mij die kant op loodsen. Dat lukte overigens prima en ik was nog net op tijd om de tweede helft van het deelnemersveld voorbij te zien komen scheuren, de anderen waren al voorbij. Helaas waren de weergoden de organisatie, de deelnemers en de toeschouwers minder goed gezind. Men kon deels nog wel droog van start gaan, maar gedurende de daaropvolgende 24 uur heeft men (en ik af en toe ook) echt bakken regen over zich heen gehad. Die middag het schoolvoorbeeld van een donkere, grijze en regenachtige dag, wat het schieten van mooie plaatjes ernstig bemoeilijkte. Maar we gaan een uitdaging natuurlijk niet uit de weg. Het merendeel van de deelnemers had er zover mogelijk (men zit tenslotte op de openbare weg) desondanks een flink tempo inzitten. Daar waar men werd opgehouden door het overig verkeer zag ik toch af en toe gebaren en gefronste wenkbrauwen die lieten zien dat ik niet de enige ben die niet graag wordt opgehouden door "te langzame" mede-weggebruikers.    Maar goed, men kent hun verantwoordelijkheden en schade rijden wenst niemand zichzelf toe tenslotte, zeker niet met de klassieke en vaak dan ook waardevolle en lastig te herstellen auto's op leeftijd. Nadat de laatste deelnemer voorbij was hield ik het voor die dag gezien en ging naar huis. Tijdens de nachtelijke uren moest ik werken en aangezien de afstanden en plaatsen die men die nacht aan zou doen steeds verder weg lagen was het wel heel ver rijden om ze ook nog op andere plaatsen op te zoeken. Indien gewenst kon men trouwens de ontwikkelingen tijdens de race wel volgen via de internetsite van de organisatie en zelfs ook regelmatig via de radio. Voordeel van deze rit was wel dat de startplek ook weer de finishplek zou zijn en men dus weer in Weert zou eindigen. Die ochtend zou er voor de finish nog een technische proef worden gereden op een bedrijventerrein in Ospel, net voor Weert.       Dat was natuurlijk een prima gelegenheid om de draad, de volgende morgen na het werk, weer op te pakken. Slapen kwam er later die dag nog wel van. Ook die ochtend begon trouwens droog maar tegen de tijd dat men daar van start ging begon het ook weer te regenen helaas. Maar dat mocht de pret niet drukken. De proef was uitdagend uitgezet en de resterende deelnemers (er waren er tot op dat moment helaas ongeveer 11 uitgevallen) gingen hier dwars over, tussen en door de bedrijfsterreinen en loodsen heen. Er hadden op dat moment nog een drietal deelnemers uitzicht op de hoogste trede van het podium dus rustig aan doen was niet voor iedereen weggelegd. De start gebeurde op het bedrijfsterrein zelf, de finish van deze proef lag een stuk verderop. Daar moest men vanaf het verharde terrein via een leuk stukje onverharde weg met daarin een 90 gradenbocht heen rijden. En tussendoor dus de nodige korte bochtjes verorberen, obstakels vermijden, slalommen en over een steeds natter wordende betonnen vloer van een loods sprinten. Heel mooi om hier de stuurmanskunsten maar ook de kleine foutjes van dichtbij te zien en te horen. Het toegestroomde publiek dat bereid was de regen te trotseren kon dit dan ook zichtbaar waarderen en heeft zich vermoedelijk prima vermaakt bij hetgeen werd geboden.     Daar kon men eventueel nog wat tijdwinst behalen, maar uiteraard bij een foutje ook tijd verliezen. En foutjes waren er, gelukkig maar... Afijn, ondanks de vele regen was deze proeve toch weer goed voor de nodige plaatjes "klassieke" rallysport en heb ik me op fotogebied weer eens lekker uit kunnen leven en nieuw materiaal uit kunnen proberen. Dat noemt men het nuttige met het aangename combineren geloof ik. Op die momenten doet een goedkope plastic vuilniszak overigens wonderen voor je dure fotoapparatuur, maar dat terzijde.Toen alle deelnemers deze laatste proef achter de rug hadden en men richting finish ging was het ongeveer 12.00 uur. Ik was toen ongeveer 36 uur wakker, mijn persoonlijke accu was leeg en ik vond het dan ook langzaam welletjes. De finishvlag heb ik dan ook niet meer gehaald. Of ik daarmee officieel tot de uitvallers behoor weet ik niet. Maar de "deelname" is mij prima bevallen in ieder geval en ik heb er een er weliswaar nat maar toch uitermate goed gevoel aan over gehouden.    Voor meer informatie over het verloop van de race, alsmede over de deelnemens daaraan verwijs ik even naar de website van de organisatie zelf. Daar zijn uiteraard nog meer foto's terug te vinden als je er na het lezen van dit artikel nog geen genoeg van hebt.... Zover ik kan inschatten kan de organisatie en kunnen de deelnemers in ieder geval terugkijken op een in ieder geval sportief geslaagd evenement. Of er nog vaker een 24 uurs Hornelandrally verreden zal worden is even afwachten en afhankelijk van vele factoren. Maar hoe dan ook, in ieder geval zal er ook in 2011 ongetwijfeld weer een Hornelandrally van start gaan. Iets om zeker eens in de gaten te houden en eens te bezoeken. Geen dure entreekaartjes, drommen toeschouwers en zitplaatsen te over langs het parcours. Ik kan het alleen maar aanraden!

Tot slot nog wat plaatjes voor wie er geen genoeg van kan krijgen....

 
 
       
  
 
    

En wie weet tot slot de mogelijke winnende auto van volgend jaar...??!!



Tot zover deze impressie van deze 24 uurs Hornelandrally. Voor het eerst sinds jaren weer in deze vorm verreden. Met dank aan de organisatie voor de geboden kans en ruimte voor het maken van dit artikel. Overigens heb ik nog veel meer plaatjes geschoten. Bijna alle auto's zijn ook geknipt op het startpodium. Dus heb je deelgemomen aan deze rally, óf ben je als lezer fan van een bepaald model geïnteresseerd in een bepaalde foto, stuur dan even een mailtje aan info@racebaan.com....

Webtip

Hornelandrally