LE MANS 1996: MCLAREN GTR - NINCO Halverwege de jaren negentig keerde
Gulf Racing op een zeer spectaculaire wijze terug in de lange afstandsracerij.
In 1994 was er al een kleine poging gedaan met de Porsche K8, maar in de
jaren daarna kwam Gulf met een heus team dat gebruikt maakte van de superieure
McLaren F1 GTR.
5 MAAL IN TOP TIEN Bij de 24 uurs van Le Mans eindigden
er maar liefst vijf van deze McLarens in de top tien. De beide Gulf McLarens
werden respectievelijk vijfde en negende. De nummer 34 van het Gulf team
werd gereden door Raphanel, Owen-Jones en Brabham.
Bellm, Weaver en Lehto bestuurde
de andere auto, die met nummer 33 aan de start stond.
De winnaar in 1996 was een Joest
Porsche JWC95 en deze legde 354 ronden af en dat was goed voor een afstand
van circa 4800 kilomter.
NINCO
MCLAREN Over dit model gingen nogal wat
wilde verhalen ten aanzien van het verlenen van een licentie, want McLaren
wilde daar toch een slaatje uit slaan. McLaren zou deze alleen geven als
het echt een mooi model zou worden. Nu is de Ninco niet mislukt maar met
name de stickers in plaats van de opdruk is een absoluut minpunt.
Hopelijk brengt Ninco deze Gulfjes
nog eens opnieuw uit maar dan met fraaie tampoprint. De vorm van de body
is prima en ook de rijeigenschappen zijn gewoonweg erg goed.
NC1 OF NC2 In de eerste McLaren modellen plaatste
Ninco een NC1 motor. Een prima motor zeker voor op de wat kleinere thuisbanen.
De latere modellen werden echter voorzien van een zwaardere en sterkere
NC2 motor. Om dit geweld op de baan te houden werd er tevens een iets sterkere
magneet geplaatst.
Veel McLarens zijn geleverd met
profielbanden en dat is een erg slechte keus van Ninco geweest. Zowel op
een Ninco als SCX baan rijdt de McLaren vele malen beter op slicks.
